می فروشیم خودمان را به خیابان های شلوغ و اشک و باران. شب نرسیده، چشم فرو می بندیم و روز از نو.

هزار بار در فکر و هزار بار شانه به شانه ی عابران و هزار بار عذرخواهی.

دلخوشی مان همان چند لبخند واقعی است که نقش می بندد روی صورت ظریف پسربچه ای که تقاطع خیابان نیایش و ولیعصر را هر روز وصله می کند.

چشم سیاه من و دست پینه دار تو، فریاد خشم اند 

از گلوگاهی که 

                  آوازی 

                           ندارد

اسپند دود می کنی

مبادا چشم بخورند.

چشمان تو چه می شود؟

که می خورند به شیشه ی ماشین و

بالا می روند تا نبینی

بالا می رود تا نبینندت

...

آتش بزن دخترک

اسپند یا هرچه که دود می کند

غمهایت را

 

حالا عکس تو هم دیده می شود

کنار همه ی سفیدی ها

با لبخند زیبایی بر صورتت

که یادآور تلخی دوران های بر تو رفته است...

فرقی نمی کند سیاه زاده شده باشی یا نه

امروز واکس هم تبعیض می آورد؛

امروز تبعیض را نابود نمی کنند

سیاه می کنند...

باید بیاموزی

که سفیدی آرد

تنها راه یکی شدن با بزغاله های قصه نیست،

فکری هم برای

پینه ی دستانت

و درد نهانی که به وضوح از چهره ات پیداست، کن

...

ديروز...

سلام. اينجا كهريزك است و حال همه‌ي ما خوب. باور كن. فقط بعضي از هم سوله‌اي‌ها معتادند و در وضع بدي به سر مي‌برند. اينجا پر است از انسان‌هاي مهربان و دلسوز كه نمي‌دانند هر وسيله به چه منظور ساخته و استفاده مي‌گردد. مثلا ريشه هاي تي را به سرشانه هاي خود آويزان مي‌كنند و در عوض ما را مجبور مي‌سازند كه با زبان، زمين دستشويي را تميز كنيم و جالبتر اينكه هرگاه يكي از آنها از خواب غفلت بيدار شود به شدت با او مخالفت كرده و موجبات ناراحتيش را فراهم مي‌سازند كه يا به دوران غفلت بازگردد و يا به ما كه زنداني ناميده مي‌شويم ملحق شود. راستي شلنگ از ديگر لوازمي است كه نمي‌دانند به چه كار مي‌آيد. آنان كه بدني مقاوم و ذهني كم كار دارند شلنگ را در دست گرفته و در هوا مي چرخانند. كه گاهي به ما اصابت كرده و از قضا همان موقع بدن ما خيس است و ضربه ها كاري مي‌شوند. البته تقصير از ماست كه بي موقع دوش مي‌گيريم. با تمام اينها مردمان خوبي هستند و مدام مراقبند كه بدن هامان زياد آسيب نبيند. مخصوصا وقتي قرار است آزاد شويم. گمان كنم كه مي‌خواهند شما آزرده خاطر نشويد. خلاصه اينكه حال همه ما خوب است و مادامي كه روحمان قوت و بنيه داشته باشد، جسممان سالم است. باور كن.

 

امروز...

سوله تعطيل شد. مي گويند غير استاندارد بوده. نگران نباش. فكر كنم به زودي آزاد مي شويم، چون اوين هم آرم استاندارد ندارد. فقط براي ديدنت بايد برگه اي حاوي اعترافات آنان را به اسم خودم امضا كنم. از من فيلم نمي گيرند. ولي قول مي دهم به محض آزادي مشهور شوم تا تو هم به همسرت ببالي. باور كن.

نوشتيم: لبخند، خوانديد: اشك‌آور و چشمان اميدوارمان را بستيد؛

نوشتيم: درخت، خوانديد: باطوم و به ريشه مان زديد؛

نوشتيم: جايي براي زندگي، خوانديد: زندان و آزادي را اسير كرديد؛

نوشتيم: جنبش سبز، خوانديد: انقلاب مخملي و كودتا كرديد؛

دموكراسي را مثل آخرين دفاع يك اعدامي نوشتيم،

انگار كسي مي گفت: "مي خوانند ديكتاتوري"

و اعدام شديم، چون تبرئه نشديد.

دانستيم كه مرده و زنده مان هولناك است،

در ميدان آزادي و بهشت زهرا

در فرياد مردمان و آرامگاه محصور شهيدان

بنوشانيد به مارهاي رسته بر دوشتان

خون عدالتخواهان اين مرز و بوم را

                                           كه ما

                                                    كاوه ها داريم...

نمي دانم آخرين تصويري كه ديدي چه بود،

حجم داغ گلوله؟

كينه دستي كه ماشه را كشيد؟

داشته هاي شيرين گذشته؟

خواسته هاي بي انتهاي فردا؟

شايد هم فقط يك كلمه:

چرا؟

مي دانم

نهال سبز دستانت لانه كبوتر صلح بود

جولانگاه گلوله شد؛

مي دانم

سكوت سپيد لبانت، آزادي را از هر فريادي رساتر بود

فغان مظلوميت سر داد؛

اما بدانيد

دلمان را سبز نكرديم كه خون شود

از امروز

راهمان هم سرخ است؛

خون خواهران و برادران شهيدم سيلابي است

براي پوساندن بي ريشه گاني چون شما...

هاي هاي 

خفته

زير آوار مي مانديم

بهتر از آن بود

كه تا ابد

ننگ بيداري بر دوش كشيم

و دستهامان تنها

پناهگاه اشك ها شوند؛

تنديس بوديم اي كاش

در هيئت مردي فكور

يا پرندگاني در حال پرواز

كاشكي

چنبره نمي زديم

در وهم صعود

تا عقربه هي بچرخد

و ما از ديروز

تكان نخوريم؛

اشك را رها كن

كه بامداد

خون خود را گريسته،

داغ بيداري بر جان ماست

دستت را به من بده

به پا خيز

كه سكوت

ننگ ماست...

نه

    سبزی درختان

نه

    آبی آسمان

چاره ساز این درد بی امان

    خون رگان...

به نازش التیام نمی یابد

جرحی که قلب خلق را

                          می میراند

                                  باید درید

                                            سرخ ِ سرخ

ديگر ترنم باران هم

               نمي تواند

                    مرهم درد شود؛

از كساني مي گويم

كه تبسم را

هرگز آيينه اي نبودند

حتي

به زهر خندي...