پيش از اينها فکر مي کردم ادراک آدمي گنجايش پياله اي را دارد، که به هنگام لبريز شدن آن را تهي مي گردانند تا نکند محتوياتش آشکارا به هدر رود؛
 خواه مفيد باشد و خواه بي فايده.

نمي دانم چرا ولي مي دانم که مي انديشيدم به اينکه آيا پياله ادراک من نيز بايد تهي شود؟!

بي آنکه بدانم دانسته هايم را راکد مي گذاشتم تا مبادا آنچه مرا به ظاهر انسان نگه مي دارد از من دور شود. آري، مي دانستم که بايد وسيع بيانديشم به بودها و نبودها. و گاهي هم فراموش کنم که چيزي را که مي بينم واقعي است. اين بود که ذهنم را پرواز دادم به اطراف. ولي به هر کجا سر زدم دردي به دردهايم اضافه شد و زخمي جديد بر تن لطيف احساساتم جا ماند.

آرام آرام بزرگ تر شدم...

 اکنون گاهي فراموش مي کنم چيزي را که مي بينم واقعي است.