چه با شكوه بود

غلتيدن مرواريدها

زير پاي ديوانگاني كه با هزاران چشم نابينا

مراسم اعدام آخرين، شايد آخرين تفكر را

از ريسمان محكم و استوار جبر به تماشا نشسته بودند

حتي چهارپايه منطق در مقابل دستان عدالت

عدالتي كه قانونش حق را به جنون مي دهد

اختيار از كف داده و محو مي شود

و من چقدر احساس آرامش مي كنم

چرا كه مي توانم زين پس به جمع مجانين بپيوندم

و مراسم اعدام آخرين، شايد آخرين تفكر را

با چشماني بسته نظاره گر باشم

با مدتی تاخیر دوباره آمدم تا بدانم که می توانم باشم. در این مدتی که از تمدن (به نقل از یکی از دوستان ) دور بودم کلی به معلوماتم اضافه شده.

پس نتیجه می گیریم که میشه بدون تمدن هم به چیزای جدید و در عین حال مهمی رسید.

پ.ن: حتی اگه پسورد وبلاگمو فراموش کرده باشم باز هم عیبی نداره چون من می تونم پیداش کنم و ادامه بدم.

از تغییر فونت معذرت.