و تمام بدي ها پر رنگ مي شوند؛

از پله هايي كه تعدادشان با حال من عوض مي شود

و عبور مي كنم

از دري كه هرگز غافلگيرم نمي كند

باز هم اتاق و پنجره

مي بيني؟!

تنهايي بدتر از آني ست كه پيش آمده؛

اين بار

يك ترانه غمگين

و دود سيگار

كه درد بزرگي را

مي كِشد...